Analyze That (2002)

Η ταινία υποφέρει από τη σύμφυτη ασθένεια της περιττής συνέχειας, ανταλλάσσοντας τη σαγηνευτική πρωτοτυπία του αρχικού έργου με προβλέψιμες αφηγηματικές τροχιές και μειωμένες κωμικές αποδόσεις. Αν και η κεντρική δυναμική ανάμεσα στον παρωδικό μαφιόζο του Ρόμπερτ Ντε Νίρο και τον απογοητευμένο ψυχοθεραπευτή του Μπίλι Κρίσταλ παραμένει αξιοθέατη – μαρτυρώντας την εδραιωμένη μεταξύ τους χημεία – ο Χάρολντ Ράμις δυσκολεύεται να εισαγάγει ουσιαστική ανανέωση στα δρώμενα. Η οπτική εκτέλεση είναι καθαρά λειτουργική, ακολουθώντας τα στάνταρ των mainstream στούντιο κωμωδιών, χωρίς αξιοσημείωτη στιλιστική ευρηματικότητα ή οπτική φαντασία. Θεματικά, η εξερεύνηση της αναγκαστικής αποκατάστασης του Βίτι φαντάζει αδύναμη, λειτουργώντας απλώς ως στήριγμα για επαναλαμβανόμενο χιούμορ βασισμένο σε καταστάσεις και μια επινοημένη πλοκή ληστείας. Λειτουργεί επαρκώς ως ελαφριά, βασισμένη στη χημεία των πρωταγωνιστών ψυχαγωγία, αλλά αποτυγχάνει να επιτύχει την πιο αιχμηρή σατιρική οξύτητα ή την αφηγηματική ορμή που απαιτείται για διαχρονική κινηματογραφική ποιότητα.