My Favorite Martian (1999)

Το «Ο Αγαπημένος μου Μαρτιάνος» (1999) πασχίζει να ξεπεράσει το νοσταλγικό αρχικό του υλικό, προσφέροντας μια σε μεγάλο βαθμό ξεχασμένη κινηματογραφική εμπειρία. Ενώ ο Christopher Lloyd προσδίδει την αναμενόμενη εκκεντρική γοητεία στον εξωγήινο, και ο Jeff Daniels προσφέρει μια αξιοπρεπή ερμηνεία ως ο «σοβαρός» χαρακτήρας, η χημεία τους συχνά φαίνεται καταναγκαστική μέσα σε ένα προβλέψιμο σενάριο. Τα οπτικά εφέ της ταινίας, ακόμη και για την εποχή της, εμφανίζονται στοιχειώδη, αδυνατώντας να δημιουργήσουν μια πειστική εξωγήινη παρουσία. Η σκηνοθεσία του Petrie είναι ικανή αλλά χωρίς έμπνευση, με αποτέλεσμα μια οικογενειακή κωμωδία που σπάνια ξεπερνά το συνηθισμένο. Η θεματική εξερεύνηση της ενσωμάτωσης των εξωγήινων και της ανθρώπινης φιλοδοξίας παραμένει επιφανειακή, επιλέγοντας την πλατιά φάρσα έναντι της γνήσιας ανάπτυξης χαρακτήρων ή του σατιρικού πνεύματος. Τελικά, είναι μια ταινία που αρκείται στο να είναι απλώς επαρκής, χωρίς να αφήνει διαρκή αντίκτυπο πέρα από φευγαλέες στιγμές ήπιας διασκέδασης, δικαιολογώντας τη χλιαρή της υποδοχή.