The Philadelphia Story (1940)

Η αριστοτεχνική διαχείριση αυτής της θεατρικής μεταφοράς από τον George Cukor την ανυψώνει πέρα από μια απλή σκηνική αποτύπωση, μετατρέποντάς την στο σημείο αναφοράς της εκλεπτυσμένης screwball κωμωδίας. Η μεγαλύτερη δύναμη της ταινίας έγκειται στο εκρηκτικό σύνολό της· ο Cary Grant, ο James Stewart (που προσδίδει μια εκπληκτικά κυνική πινελιά) και η Katharine Hepburn είναι άψογα συντονισμένοι, αξιοποιώντας τους αστραφτερούς, ευφυείς διαλόγους του Philip Barry για να αναλύσουν την εύθραυστη πρόσοψη της υψηλής κοινωνίας. Ενώ ο ρυθμός καθοδηγείται από αλληλοδιαδοχές ταχύτατων ανταλλαγών και κομψή σκηνοθεσία, ο θεματικός πυρήνας της ταινίας – η αφηγηματική επιταγή η η λαμπρή, ψυχρή Tracy Lord της Hepburn να «εκπροσωπείται» και να ταπεινώνεται από άνδρες για να αξίζει την ευτυχία – φαντάζει ιδεολογικά συντηρητικός και περιορίζει τη συνολική απήχησή του σε ένα σύγχρονο κοινό. Ωστόσο, η οπτική της τελειότητα και η ακατέργαστη ποιότητα των ερμηνειών διασφαλίζουν τη θέση της ως θεμελιώδες κείμενο της κλασικής περιόδου του Χόλιγουντ.