The Taste of Things

The Taste of Things (2023)

✦ MovieFy AI

"Εκλεπτυσμένο, αισθησιακό, μελαγχολικό γαστρονομικό δράμα"

IMDb:

7.4

Ψήφοι:

18,782

2ω 15λ

Κριτικοί κινηματογράφου

8.2

AI Ανάλυση Ειδών

Δράμα

60%

Ρομαντική

25%

Αυτορ κινημ/φος

15%

Βρισκόμαστε στο 1885, το απόγειο της κλασικής γαλλικής γαστρονομίας. Η Εζενί, απαράμιλλου ταλέντου μαγείρισσα, δουλεύει για τον διάσημο γκουρμέ Ντοντέν εδώ και είκοσι χρόνια και μαζί έχουν δημιουργήσει μια σειρά από πιάτα που άφησαν εποχή. Με το πέρασμα των χρόνων, η συνεργασία και ο αμοιβαίος τους σεβασμός εξελίχθηκε σε έρωτα.

🤖 AI Film Analyst Insight

"Η κινηματογραφική εξερεύνηση του έρωτα και της γαστρονομίας από τον Trần Anh Hùng δεν αποτελεί συμβατική αφήγηση, αλλά μια βαθιά αισθητηριακή περισυλλογή, θεμελιωμένη στην εκρηκτική, ώριμη χημεία μεταξύ του Benoît Magimel και της Juliette Binoche. Η ταινία αγγίζει αμέσως την κινηματογραφική υπερβατικότητα με την εκπληκτική, καθηλωτική εναρκτήρια σκηνή της, όπου η προετοιμασία του φαγητού αντιμετωπίζεται με σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια και εξαιρετική οπτική λεπτομέρεια. Ενώ η αισθητική αυστηρότητα και ο σκόπιμα, σχεδόν ποιμενικός ρυθμός υπογραμμίζουν τα κεντρικά θέματα της δεξιοτεχνίας και της υπομονής, αυτή η ίδια στιλιστική δέσμευση ενέχει κατά περιπτώσεις τον κίνδυνο αφηγηματικής αδράνειας· το συναισθηματικό βάρος συχνά υπαινίσσεται παρά δραματοποιείται ευθέως. Επιτυγχάνει εκθαμβωτικά ως μελέτη της οικειότητας που χτίζεται μέσα από κοινή καλλιτεχνική προσπάθεια και αμοιβαίο σεβασμό, ωστόσο η υπερβολικά εστιασμένη τελειοποίησή της την καθιστά μια απαιτητική παρακολούθηση που δίνει προτεραιότητα στην ατμόσφαιρα και την παράδοση έναντι της συμβατικής δραματικής σύγκρουσης."

✍️ Κριτικές

Athinorama.gr

8

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Το 1993, ο 30χρονος ΓαλλοβιετναμέζοςΤραν Αν Χουνγκμάς συστήθηκε δυναμικά με το"Άρωμα της Πράσινης Παπάγιας", ένα ντελικάτο, εσωτερικής έντασης δράμα, το οποίο απέσπασε την Χρυσή Κάμερα στις Κάννες, το Σεζάρ πρωτοεμφανιζομένου σκηνοθέτη και τελικά μία υποψηφιότητα για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Συνέχισε εξίσου εντυπωσιακά με το"Αγόρι με την Άμαξα"(1995), έναν μοντέρνο "Κλέφτη των Ποδηλάτων" αλά βιετναμέζικα, το οποίο θριάμβευσε στο Φεστιβάλ Βενετίας (Χρυσό Λιοντάρι και βραβείο κριτικών). Οι τέσσερις ταινίες που ακολούθησαν, ανάμεσά τους και το"Norwegian Wood"από το μυθιστόρημα του Χαρούκι Μουρακάμι, απογοήτευσαν τους θαυμαστές του, μέχρι που η κινηματογραφική διασκευή του βιβλίου"La vie et la..."

Διαβάστε περισσότερα