Scanners (1981)

Η πρώιμη ενασχόληση του David Cronenberg με τον ψυχικό πόλεμο και τη βιολογική μετάλλαξη, όπως αποτυπώνεται στο "Scanners", παραμένει σημείο αναφοράς για τη θεματολογία του, συνδυάζοντας αριστοτεχνικά την κλινική επιστημονική φαντασία με τον σπλαχνικό τρόμο του σώματος. Η μεγαλύτερη δύναμή του έγκειται στην εννοιολογική του τόλμη – η αντιμετώπιση της τεράστιας τηλεπαθητικής δύναμης τόσο ως ασθένεια όσο και ως όπλο μαζικού ελέγχου – που κορυφώνεται στις περίφημα απωθητικές σκηνές με τα ειδικά εφέ. Ωστόσο, η εκτέλεση της ταινίας παρουσιάζει σημαντικές αδυναμίες. Ο ρυθμός είναι συχνά εσκεμμένα αργός, φτάνοντας στα όρια της στασιμότητας, επιβαρυμένος από υπερβολική έκθεση και μια αφηγηματική δομή που μοιάζει βιαστικά συναρμολογημένη. Επιπλέον, οι κεντρικές ερμηνείες, ιδίως του Stephen Lack, είναι χαρακτηριστικά αδιάφορες, αδυνατώντας να στηρίξουν την κλιμακούμενη αίσθηση του τρόμου. Παρόλο που υπήρξε επιδραστικό για το σοκαριστικό οπτικό του στυλ και τις συναρπαστικές ιδέες του σχετικά με την ευθραυστότητα του ανθρώπινου σώματος, το "Scanners" λειτουργεί καλύτερα ως cult αντικείμενο παρά ως ένα σφιχτά δομημένο κινηματογραφικό έργο.