Tenor

Tenor (2022)

✦ MovieFy AI

"Ανεβαστικό μουσικό γαλλικό δράμα ενηλικίωσης"

IMDb:

6.5

Ψήφοι:

1,387

1ω 40λ

Κριτικοί κινηματογράφου

6.6

AI Ανάλυση Ειδών

Δράμα

45%

Κωμωδία

30%

Μιούζικαλ

25%

Δουλεύοντας παράλληλα σαν parttime ντελιβεράς, ο Αντουάν, ένας επίδοξος νέος ράπερ από τα προάστια του Παρισιού, συναντά την Κα Λοϊσό, διακεκριμένη καθηγήτρια της Όπερας του Παρισιού. Γοητευμένη από το ταλέντο του, η Κα Λοϊσό τον συστήνει στον κόσμο της όπερας. Καθώς γίνεται μαθητής της πια, ο Αντουάν κρύβει τα νέα του όνειρα από τους φίλους και την οικογένειά του, φοβούμενος ότι δεν θα τον καταλάβουν. Κάπου ανάμεσα στην καθωσπρέπει αριστοκρατική τάξη και τη σκληρή μα ελεύθερη πραγματικότητα της γειτονιάς που μεγάλωσε, ο Αντουάν θα πρέπει να βρει τη δική του φωνή.

🤖 AI Film Analyst Insight

"Το "Tenor" είναι, στην ουσία του, ένα συμβατικό φιλμ που απευθύνεται στο ευρύ κοινό, βασιζόμενο στην παλιά πλέον πλοκή της γεφύρωσης διαφορετικών πολιτισμικών κόσμων – στην περίπτωσή μας, η ραπ της προαστίων συναντά την υψηλή όπερα. Παρόλο που ο σκηνοθέτης Claude Zidi Jr. διαχειρίζεται το υλικό με επάρκεια, η αφηγηματική εξέλιξη είναι απογοητευτικά προβλέψιμη, προσφέροντας ελάχιστες πραγματικές εκπλήξεις σε δομή ή θέμα. Η δύναμη της ταινίας έγκειται αποκλειστικά στη μαγνητική παρουσία και το αστείρευτο φωνητικό ταλέντο του Mb14, η πορεία του οποίου παρέχει την απαραίτητη συναισθηματική άγκυρα και δικαιολογία για την ύπαρξη της ταινίας. Ωστόσο, το οπτικό στυλ είναι λειτουργικό και συχνά επίπεδο, αδυνατώντας να αναδείξει το υλικό πέρα από την τυπική αισθητική της τηλεοπτικής δραματουργίας. Η Michèle Laroque προσφέρει μια σταθερή ερμηνεία ως η αυστηρή μέντορας, αλλά το σενάριο συχνά θυσιάζει τη συναισθηματική πολυπλοκότητα για χατίρι μιας γλυκερής, κατασκευασμένης λύσης. Η ταινία λειτουργεί καλύτερα ως πεδίο ανάδειξης της μουσικής σύντηξης και της εξερεύνησης του ανεκμετάλλευτου δυναμικού, αλλά, κριτικά, στερείται της τυπικής φιλοδοξίας που απαιτείται για αληθινή κινηματογραφική διάκριση."

✍️ Κριτικές

Athinorama.gr

6.5

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΝΤΕΑ-ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

"Οι Γάλλοι τρέφουν σταθερή αγάπη για τις ιστορίες φτωχοδιαβόλων οι οποίοι από τα χαμηλά φτάνουν στα πολύ ψηλά, χάρη σε μια μείξη εξωπραγματικού ταλέντου και θείας τύχης. Πρόσφατο παράδειγμα η "Υψηλή Ραπτική" (Σιλβί Οαγιόν, 2021), όπου μια κλέφτρα ξαφνικά βρίσκεται να δουλεύει στον Dior. Σε παρόμοιο πλαίσιο,στον "Τενόρο", ένας ταλαντούχος ράπερ βιοπορίζεται ως διανομέας φαγητού. Μια παραγγελία και μια παρεξήγηση τον φέρνουν ενώπιον μιας δασκάλας φωνητικής στην Όπερα του Παρισιού που εκστασιασμένη από τη φωνή του του προσφέρει μια ευκαιρία για καταξίωση. Με μια απλή πλοκή και οικείους χαρακτήρες,ταινίες σαν και αυτή έχουν ως βασική αποστολή να δημιουργήσουν ένα κλίμα καλόκαρδο που διασκεδάζει τ..."

Διαβάστε περισσότερα