Four Horsemen (2012)

Το "Four Horsemen" του Ross Ashcroft είναι αναμφισβήτητα ένα ισχυρό, ολοκληρωμένο πνευματικό κατηγορητήριο κατά της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής και των συστημικών αποτυχιών που οδήγησαν στην κρίση του 2008. Η δύναμή του έγκειται στο υψηλό επίπεδο των συντελεστών του – Chomsky, Stiglitz και Perkins – οι οποίοι προσφέρουν εύστοχες, απαραίτητες κριτικές με εντυπωσιακή σαφήνεια. Ωστόσο, ως έργο κινηματογραφικό, παραμένει υπερβολικά συμβατικό. Η οπτική γλώσσα βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο μοτίβο των "συνομιλούντων κεφαλών", εναλλασσόμενων με τυπικό αρχειακό υλικό και επεξηγηματικά γραφικά, με αποτέλεσμα μια αισθητικά επίπεδη παρουσίαση που δίνει προτεραιότητα στο περιεχόμενο έναντι της καινοτομίας. Παρόλο που η θεματική του επείγοντος είναι αισθητή και η πνευματική του αυστηρότητα υψηλή, ο σκόπιμα ακαδημαϊκός ρυθμός συχνά θυσιάζει την κινηματογραφική ορμή προς χάριν μιας εξαντλητικής έκθεσης. Λειτουργεί λιγότερο ως ένα δυναμικό ντοκιμαντέρ και περισσότερο ως ένα απαραίτητο, αν και αισθητικά αξιοσημείωτο, οικονομικό εισαγωγικό εγχειρίδιο.