Cinderella Man (2005)

Ο Ράσελ Κρόου προσφέρει μια αριστοτεχνική, στιβαρή ερμηνεία, που αποτελεί την άγκυρα αυτού του σχολαστικά κατασκευασμένου, αν και υπερβολικά συμβατικού, βιογραφικού δράματος της εποχής της Μεγάλης Ύφεσης. Η κινηματογράφηση του Σαλβατόρε Τοτίνο αποτυπώνει αριστοτεχνικά την απειλούμενη απελπισία και τη βρωμιά της περιόδου, αντιπαραθέτοντας αποτελεσματικά τον εγχώριο αγώνα με τον σπλαχνικό, βάναυσο ρεαλισμό των ακολουθιών της πυγμαχίας. Ενώ ο Πολ Τζιαμάτι προσδίδει απαραίτητη, υποψήφια για Όσκαρ, σκληρότητα, η σκηνοθετική ικανότητα του Ρον Χάουαρντ συχνά κλίνει προς την συναισθηματική περιοχή, δίνοντας προτεραιότητα στην ευρεία συναισθηματική απήχηση έναντι της θεματικής λεπτότητας. Η ταινία ακολουθεί άκαμπτα την καθιερωμένη αφήγηση του αουτσάιντερ, η οποία, σε συνδυασμό με τη μεγάλη διάρκεια, καθιστά το τελικό πράξη δομικά προβλέψιμο. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό, γυαλισμένο έργο ιστορικού δράματος, αλλά τελικά του λείπει η κινηματογραφική πρωτοτυπία που απαιτείται για να υπερβεί τα φόρμουλαϊκά θεμέλιά του.