Flamenco Flamenco (2010)

Η τρίτη κατά σειρά «Φλαμένκο» δημιουργία του Κάρλος Σάουρα δεν αποτελεί τόσο ένα ντοκιμαντέρ, όσο ένα σχολαστικά επιμελημένο, οπτικά καθηλωτικό έργο-παράσταση. Ελλείποντας κάθε ίχνος παραδοσιακής αφήγησης, η ταινία στηρίζεται εξ ολοκλήρου στην ενστικτώδη δύναμη της μουσικής και στην υποβλητική κινηματογράφηση του Βιττόριο Στοράρο, ο οποίος με τη ζωγραφική χρήση φωτός και σκιάς μεταμορφώνει τη σκηνή σε έναν αφηρημένο, υψηλής αντίθεσης καμβά. Η παρουσία κορυφαίων καλλιτεχνών, όπως ο Πάκο ντε Λουθία, προσδίδει αδιαμφισβήτητο καλλιτεχνικό βάρος, συλλαμβάνοντας την ωμή ένταση της ανδαλουσιανής παράδοσης. Ωστόσο, η αυστηρή θεατρική σκηνοθεσία, η οποία αξιοποιεί καθρέφτες και μινιμαλιστικά σκηνικά, κατά περιπτώσεις δίνει προτεραιότητα στην αψεγάδιαστη αισθητική τελειότητα έναντι της φυσιοκρατικής αυθορμησίας. Ενώ αποτελεί θρίαμβο για τους λάτρεις του είδους, η αδιάκοπη εστίαση στην τυπική εκτέλεση, απογυμνωμένη από κάθε συμβατικό πλαίσιο, ενδέχεται να αποδειχθεί συναισθηματικά κουραστική ή απρόσιτη για εκείνους που αναζητούν μια συμβατική κινηματογραφική εμπλοκή.