Imagine (1972)

Το «Imagine» του Steve Gebhardt δεν είναι τόσο μια συνεκτική κινηματογραφική αφήγηση, όσο ένα επιμελημένο οπτικό άλμπουμ, βαθιά συνδεδεμένο με το καλλιτεχνικό και προσωπικό σύμπαν του Τζον Λένον και της Γιόκο Όνο. Η δύναμή του έγκειται στην ακατέργαστη, οικεία πρόσβαση στο ζευγάρι, προσφέροντας ειλικρινείς ματιές στην δημιουργική τους διαδικασία και την προσωπική τους ζωή, υπογραμμισμένες υπέροχα από το εμβληματικό soundtrack του Λένον. Η ταινία υιοθετεί συχνά μια ονειρική, αβάν-γκάρντ αισθητική, ειδικά στις πιο στιλιζαρισμένες της σεκάνς, οι οποίες περιστασιακά επιτυγχάνουν μια συναρπαστική, σουρεαλιστική ποίηση. Ωστόσο, η πειραματική της δομή οδηγεί επίσης σε μια άνιση εμπειρία θέασης∙ ορισμένα τμήματα μοιάζουν αυτοαναφορικά ή περιπλανώμενα χωρίς σαφή σκοπό, στερούμενα την συνεπή κινηματογραφική αυστηρότητα που αναμένεται από μια μεγάλου μήκους ταινία. Ενώ είναι ιστορικά σημαντικό ως τεκμήριο της εποχής του και των υποκειμένων του, ο ασυνεπής ρυθμός και η συχνά στοιχειώδης οπτική του εκτέλεση μειώνουν τη συνολική του καλλιτεχνική αξία ως κινηματογραφικό έργο.