Magic Mike's Last Dance (2023)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Magic Mike's Last Dance" επιστρέφει με τον Στίβεν Σόντερμπεργκ στην καρέκλα του σκηνοθέτη, προσφέροντας μια απενοχοποιημένα φαν και παιχνιδιάρικα camp ρομαντική κομεντί. Το αποτέλεσμα, αν και συνειδητοποιημένα κλισέ, είναι μια απολαυστική για τα μάτια ταινία-καραμέλα που λειτουργεί ως ανάλαφρο, γλυκανάλατο θέαμα.

Το τελευταίο κεφάλαιο του Στίβεν Σόντερμπεργκ στην ιστορία του 'Magic Mike' αποτελεί έναν ιδιαίτερα στιλιζαρισμένο, δομικά περιπλανώμενο επίλογο, ο οποίος δίνει προτεραιότητα στη μεταθεατρική φιλοσοφία έναντι του σκληρού, ρεαλιστικού, βασισμένου στους χαρακτήρες ύφους των προηγούμενων ταινιών. Ο Τσάνινγκ Τέιτουμ διατηρεί την αβίαστη γοητεία του, ενώ η χαρακτηριστική ψηφιακή αισθητική του Σόντερμπεργκ προσφέρει ένα έντονο, οπτικά άρτιο σκηνικό, ιδίως στις εντυπωσιακές, κινητικές τελευταίες χορευτικές σκηνές. Ωστόσο, ο αφηγηματικός κορμός, που εστιάζει στη σχέση του Μάικ με μια εύπορη Λονδρέζα προστάτιδα (Σάλμα Χάγιεκ Πινό), είναι επικίνδυνα αδύναμος και συχνά αδρανής, υποκαθιστώντας το συναρπαστικό δράμα με φλύαρες, γενικευμένες δηλώσεις για την γυναικεία επιθυμία και την performance art. Ενώ η ταινία επιχειρεί να αναδείξει τα θέματα της αυτοδιάθεσης και της αντρικής ματιάς που απασχολούν το franchise, ο σκόπιμα θεατρικός ρυθμός επιβραδύνει συχνά την ορμή, κάνοντας το ταξίδι να μοιάζει περισσότερο αυτοεξυπηρετούμενο παρά ουσιαστικό, βασιζόμενο τελικά υπερβολικά στην εκθαμβωτική χορογραφία για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του.