Smile (2022)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία "Smile" εντυπωσιάζει αρχικά με την υποβλητική της ατμόσφαιρα και την εξερεύνηση των ψυχολογικών επιπτώσεων του τραύματος. Παρόλα αυτά, χαρακτηρίζεται ως χαμένη ευκαιρία, καθώς χάνει τον έλεγχο με αδόκιμες πνευματιστικές διαστάσεις, με τον σκηνοθέτη να θυσιάζει τις ανατριχίλες για μια απλουστευτική φλυαρία.

Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Parker Finn αποτελεί μια εξαιρετικά εύστοχη, αν και δομικά οικεία, ενασχόληση με την ψυχολογική αγωνία, επικαλυμμένη με στοιχεία υπερφυσικού τρόμου. Η Sosie Bacon δίνει μια καθηλωτική ερμηνεία, υποδυόμενη μια ψυχολόγο που παλεύει με κληρονομημένο τραύμα και την ταχύτατα φθίνουσα ψυχική της υγεία. Η ταινία αξιοποιεί έξυπνα το στοιχειωτικό, αλύγιστο χαμόγελο ως ένα ανησυχητικό οπτικό μοτίβο, μεταφράζοντας την βαθιά ψυχική οδύνη σε απτό τρόμο. Ωστόσο, η ταινία ακολουθεί συχνά υπερβολικά πιστά το σύγχρονο "εγχειρίδιο" του τρόμου, βασιζόμενη σε μεγάλο βαθμό σε δυνατές, ξαφνικές τρομάρες που κατά περιπτώσεις αποδυναμώνουν την διαρκή ατμοσφαιρική ένταση που χτίζεται στο πρώτο μέρος. Παρόλο που η θεματική διερεύνηση των ανεξέλεγκτων προβλημάτων ψυχικής υγείας είναι αξιέπαινη, η αφήγηση τελικά δυσκολεύεται να ξεφύγει από τη σκιά των σαφών κινηματογραφικών επιρροών της, προσφέροντας μια στιλπνή αλλά κάπως παράγωγη εκδοχή του υποείδους της "μετάδοσης κατάρας".