India Song (1975)

Το "India Song" αποτελεί ένα ριζοσπαστικό, σφοδρά διανοητικό κινηματογραφικό πείραμα, αμφισβητώντας τις ίδιες τις συμβάσεις της αφηγηματικής δημιουργίας. Η Ντυράς διαζευκτικά διαχωρίζει το οπτικό σκέλος—στατικές, συχνά πολυτελείς εικόνες φθίνοντος αποικιακού πλούτου—από την ακουστική εμπειρία, η οποία συνίσταται σε αποσυνδεδεμένες φωνές που ανακαλούν τη τραγική ζωή της Ανν-Μαρί Στρέτερ (Ντελφίν Σεϊρίγκ). Αυτό το βαθύ τυπικό χάσμα δημιουργεί μια υπνωτική, πλην όμως θεμελιωδώς αποξενωτική ατμόσφαιρα, δίνοντας έμφαση στα θέματα του ανέφικτου πόθου, της ψυχολογικής στασιμότητας και της αποικιακής δυσφορίας στην Καλκούτα της δεκαετίας του 1930. Ενώ η ταινία πετυχαίνει στιγμές βαθιάς, μελαγχολικής ομορφιάς και τυπικής καινοτομίας, η σκόπιμη, παγωμένη ροή της και η προσήλωσή της στον λογοτεχνικό διάλογο έναντι της δράσης την καθιστούν εξαιρετικά απαιτητική. Επιτυγχάνει ως μια μοναδική περιστοχαστική μελέτη πάνω στη μνήμη και την απουσία, ωστόσο η αδιάλλακτη άρνησή της για παραδοσιακή συμμετοχή περιορίζει τη συνολική προσβασιμότητα και συναισθηματική απήχησή της.