Madrid, 1987 (2012)

Το "Madrid, 1987" του David Trueba αποτελεί ένα αυστηρά μινιμαλιστικό δίπτυχο, στηριζόμενο σχεδόν εξ ολοκλήρου στην ηλεκτρισμένη λεκτική αντιπαράθεση μεταξύ José Sacristán και María Valverde. Περιορισμένη σε έναν ενιαίο, κλειστοφοβικό χώρο, η ταινία αξιοποιεί αυτόν τον περιορισμό για να εντείνει τη σύγκρουση των γενεών και να διερευνήσει τη διάβρωση της δημοσιογραφικής ακεραιότητας υπό το βάρος της νεανικής φιλοδοξίας. Ο Sacristán προσφέρει ένα μάθημα ζωής στον ξεμωραμένο κυνισμό, εδραιώνοντας την έντονη ψυχολογική ένταση που διαποτίζει τον μικρό χώρο. Ωστόσο, η έμφυτη θεατρικότητα της ταινίας είναι συχνά υπερβολικά εμφανής· ο διάλογος, αν και ευφυής και πνευματικά διεγερτικός, θυσιάζει κατά διαστήματα την οργανική ροή για μια έκδηλη θεματική επεξήγηση, καθιστώντας τον σκόπιμο ρυθμό υπερβολικά συνειδητοποιημένο. Παρόλο που είναι τεχνικά άρτια και βαθιά ερμηνευμένη, η στυλιστική λιτότητα περιορίζει το συνολικό κινηματογραφικό της εύρος, εμποδίζοντάς την να υπερβεί πλήρως τη δομή του θεατρικού έργου.