Rocco and His Brothers (1960)

Η επική μεταφορά της Νότιας Ιταλικής διασποράς στο βιομηχανικό Βορρά από τον Βισκόντι αποτελεί ένα μνημειώδες, αν και όχι άψογο, επίτευγμα. Συνδυάζει αριστοτεχνικά τον ωμό ρεαλισμό του Νεορεαλισμού – που καταγράφει την σκληρότητα, τη φτώχεια και την απώλεια της ρίζας – με ένα σχεδόν οπερατικό μελόδραμα, προσδίδοντας στην αφήγηση μια συγκλονιστική συναισθηματική κλίμακα. Η ασύλληπτη διάρκεια της ταινίας λειτουργεί άλλοτε ως ατού, επιτρέποντας σε βάθος εξερεύνηση των χαρακτήρων, κι άλλοτε ως αδυναμία, οδηγώντας κατά περιόδους σε νωθρή εξέλιξη. Αν και η κεντρική αντιπαράθεση ανάμεσα στον αυτοθυσιαστικό Ρόκο του Αλέν Ντελόν και τον καταστροφικό Σιμόνε του Ρενάτο Σαλβατόρι είναι επιβλητικά σκηνοθετημένη, η αμείλικτη κάθοδος της αφήγησης στην ηθική παρακμή βασίζεται συχνά σε στιγμές υπερβολικής συναισθηματικής φόρτισης. Παρά μικρά δομικά ατοπήματα, η οπτική μεγαλοπρέπεια και η καυστική καταγγελία της σύγχρονης κοινωνικής αποτυχίας εδραιώνουν την θέση της ως θεμελιώδες έργο του ιταλικού κινηματογράφου.