Alice (1990)

Το *Alice* επιχειρεί μια βουτιά στον μαγικό ρεαλισμό, συνδυάζοντας τις χαρακτηριστικές μανχάταν-ικής καταγωγής νευρώσεις του Allen με εμφανή φανταστικά στοιχεία, που φέρουν σαφή την επιρροή του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, και δη του Fellini. Η πλούσια φωτογραφία του Carlo Di Palma προσφέρει ένα πλούσιο, ζεστό οπτικό αντίστιγμα στην πνευματική κενότητα που ταλανίζει την ομώνυμη, εύπορη πρωταγωνίστρια, την οποία ερμηνεύει η Mia Farrow. Η ταινία είναι δομικά φιλόδοξη, χρησιμοποιώντας μαγικά βότανα ως αφηγηματικό μοχλό για την εξερεύνηση θεμάτων αυτογνωσίας, συζυγικής στασιμότητας και της διαρκούς επιθυμίας για αυθεντική σύνδεση. Ωστόσο, η εξάρτηση από επεισοδιακές, συχνά βολικές, υπερφυσικές παρεμβάσεις αφήνει την αφήγηση κατά περιπτώσεις χαλαρή και συναισθηματικά διάχυτη. Παρόλο που η Farrow προσφέρει μια συγκινητική, ευάλωτη ερμηνεία, το έργο τελικά μοιάζει με ένα γοητευτικό, αλλά άνισο πείραμα. Του λείπει το σταθερό φιλοσοφικό βάθος ή η κωμική ακρίβεια των κορυφαίων δημιουργιών του Allen, προτιμώντας αντ' αυτού ένα ιδιότροπο, ελαφρώς ακανόνιστο ταξίδι υπαρξιακής αφύπνισης που δεν δεσμεύεται πλήρως στην ίδια του τη σουρεαλιστική προκείμενη.