Memory (2022)

Σε μια συνολικά χλιαρή υποδοχή, οι κριτικές για το "Memory" επισημαίνουν μια χαμένη ευκαιρία για το αγγλόφωνο ριμέικ. Επικρίνεται η σκηνοθεσία του Μάρτιν Κάμπελ ως διεκπεραιωτική και χωρίς αισθητική ταυτότητα, θέτοντας την παραγωγή στον αυτόματο πιλότο και οδηγώντας σε μια προβλέψιμη πλοκή. Παρά την ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα, η ταινία καταλήγει σε μια άχρωμη, τυποποιημένη περιπέτεια, στην οποία και η ερμηνεία του Λίαμ Νίσον προσθέτει στην αίσθηση της μονοτονίας.

Η απόπειρα του Μάρτιν Κάμπελ να ανανεώσει το γνώριμο αφηγηματικό πλαίσιο των ταινιών δράσης με πρωταγωνιστή τον Λίαμ Νίσον, παντρεύοντάς το με την τραγωδία της πρώιμης έναρξης της νόσου του Alzheimer, είναι εννοιολογικά συναρπαστική, αλλά τελικά άνιση. Η ταινία αποκομίζει οφέλη από την τεχνική αρτιότητα του Κάμπελ στη σκηνοθεσία και από μια πειστική οπτική παλέτα που αποτυπώνει την άνυδρη, τραχιά ατμόσφαιρα του σκηνικού στο Ελ Πάσο. Ωστόσο, η αφήγηση δυσκολεύεται υπό το βάρος των φιλοδοξιών της, προσφεύγοντας συχνά σε συμβατικές σκηνές δράσης και στηριζόμενη σε χειριστικό μελόδραμα που περιστοιχίζει την υπόθεση της εμπορίας ανθρώπων. Παρόλο που ο Νίσον και ο Γκάι Πιρς προσφέρουν σταθερά γειωμένες ερμηνείες, η εξερεύνηση της θολής μνήμης και της ηθικής αναμέτρησης φαντάζει επιφανειακή. Το "Memory" είναι τεχνικά άρτιο και ικανώς σκηνοθετημένο, αλλά στερείται της θεματικής εμβάθυνσης που απαιτείται για να ξεπεράσει την κατάστασή του ως μια παρακολουθήσιμη, αλλά τελικά ξεχάσιμη, ταινία του είδους, αποτυγχάνοντας να δικαιολογήσει την περίπλοκη προϋπόθεση που θέτει.