
The Turin Horse (2011)
🎬 Σκηνοθεσία:
Béla Tarr
🌟 Πρωταγωνιστούν:
János Derzsi • Erika Bók • Mihály Kormos
✦ AI Ανάλυση Ειδών
Αυτορ κινημ/φος
50%
Existential Drama
40%
Philosophical
10%
Η Ετυμηγορία των Ελλήνων Κριτικών
Οι κριτικοί εστιάζουν στις φιλοσοφικές αναφορές, την αλληγορική προσέγγιση και το ιδιαίτερο κινηματογραφικό στυλ. Υπάρχει ευρεία αποδοχή της ξεχωριστής του προσέγγισης και του οπτικοακουστικού του ύφους. Μέσος όρος: 9.2/10 από 3 κριτικές.
«Τορίνο, 3 Ιανουαρίου 1889: ο Φρίντριχ Νίτσε βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού που διαμένει, στην Οδό Κάρλο Άλμπερτ 6. Όχι μακριά από αυτόν, ο οδηγός ενός δίτροχου κάρου έχει πρόβλημα με το πεισματάρικο άλογό του. Όσο κι αν το τσιγκλά, το άλογο αρνείται να κουνηθεί και τότε ο οδηγός χάνει την υπομονή του και αρχίζει να το μαστιγώνει. Ο Νίτσε μπαίνει στη μέση με φούρια για να δώσει τέλος σε αυτή τη βίαιη σκηνή, αγκαλιάζοντας το λαιμό του αλόγου, και κλαίγοντας. Ο σπιτονοικοκύρης του τον παίρνει μέσα στο σπίτι, τον βάζει να ξαπλώσει ακίνητο και σιωπηλό για δύο μέρες, μέχρι που ο Νίτσε θα μουρμουρίσει τα απαραίτητα τελευταία του λόγια και θα ζήσει για ακόμα 10 χρόνια, βουβός και παράφρων, με τη φροντίδα της μητέρας του και των αδελφών του. Δεν γνωρίζουμε τι απέγινε το άλογο.»
🤖 AI Film Analyst Insight
Η φερόμενη ως τελευταία ταινία του Μπέλα Ταρ είναι ένα άσκηση αδιαπραγμάτευτης κινηματογραφικής αυστηρότητας, που απεικονίζει την αργή, αναπόφευκτη εντροπία που καταναλώνει έναν αγρότη και την κόρη του. Γυρισμένο σε λιτό, μαγευτικό ασπρόμαυρο από τον Φρεντ Κέλεμεν, το φιλμ χρησιμοποιεί λιγότερες από 40 συνεχόμενες, βασανιστικά αργές λήψεις για να αποτυπώσει τις κοινότοπες, επαναλαμβανόμενες τελετουργίες επιβίωσης απέναντι σε ένα ουρλιαχτό, αδιάφορο τοπίο. Ενώ η οπτική και ηχητική υλοποίηση της υπαρξιακής απόγνωσης είναι αριστουργηματική – ο άνεμος λειτουργεί ως χαρακτήρας κοσμικής αδιαφορίας – η ριζοσπαστική δέσμευση του φιλμ στην μινιμαλιστική επανάληψη απαιτεί ακραία υπομονή. Η αφηγηματική του λιτότητα, που αγγίζει τη στασιμότητα, το καθιστά μια βαθιά δύσκολη και συχνά τιμωρητική εμπειρία θέασης. Ωστόσο, για όσους είναι διατεθειμένοι να υποταχθούν στον σκόπιμο, αποκαλυπτικό του ρυθμό, *Το Άλογο του Τορίνο* στέκεται ως ένας μνημειώδης, ζοφερά ποιητικός στοχασμός πάνω στην τελικότητα και το συντριπτικό βάρος της καθημερινής ύπαρξης.
Αξιολόγησε την ταινία
✍️ Κριτικές