Peter von Kant (2022)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η διασκευή του Φρανσουά Οζόν στο έργο του Φασμπίντερ, ενώ επιχειρεί μια ενδιαφέρουσα μεταφορά του πρωτότυπου, χαρακτηρίζεται ως ένα παιχνιδιάρικο αλλά αβαθές ψυχόδραμα δωματίου. Αν και οι ερμηνείες είναι δυναμικές, η ταινία πασχίζει να αποδώσει το έντονο συναίσθημα του αυθεντικού μελοδράματος, παραμένοντας κάπως αποστειρωμένη.

Το "Peter von Kant" του Φρανσουά Οζόν, ένας φόρος τιμής στην κλασική ταινία του Φέσμπιντερ με αλλαγή φύλου, είναι ένα οπτικά πλούσιο, αλλά δραματικά περιορισμένο έργο δωματίου, που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στον σχολαστικό σχεδιασμό παραγωγής και τις μεγαλομανείς ερμηνείες. Ο Ντενίς Μενεσέ πρωταγωνιστεί σε ένα ρεσιτάλ κλιμακούμενου ναρκισσισμού και απεγνωσμένης ανάγκης, αποτυπώνοντας τον σκηνοθέτη παγιδευμένο σε ένα χρυσό κλουβί που ο ίδιος κατασκεύασε. Η ταινία διαπρέπει στην διοχέτευση της υστερικής έντασης του ευρωπαϊκού μελοδράματος της δεκαετίας του '70, μετατρέποντας το σκηνικό του διαμερίσματος σε θεατρική σκηνή για συναισθηματική αυτοκαταστροφή. Ωστόσο, ο Οζόν δυσκολεύεται να δικαιολογήσει το remake πέρα από την επιφανειακή αισθητική και τις παραστάσεις. Παρόλο που είναι τεχνικά άψογο και συναρπαστικά μελοδραματικό, το "Peter von Kant" συχνά μοιάζει με ευλαβική μίμηση, στερούμενο την αιχμηρή, σπλαχνική ακμή και τον ακατέργαστο κυνισμό που έκαναν το πρωτότυπο τόσο επαναστατικό, παραμένοντας τελικά παγιδευμένο στην επιβλητική σκιά του προκατόχου του.