Alcarràs (2022)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, οι "Ροδακινιές του Αλκαράς" είναι ένα ρεαλιστικό δράμα με ντοκιμαντερίστικη ειλικρίνεια, που αποτυπώνει το τέλος μιας εποχής και θέτει επίκαιρα, σκληρά ερωτήματα. Χωρίς μελοδραματισμούς, η ταινία κερδίζει τη Χρυσή Άρκτο για τον τρόπο που αντιμετωπίζει το τίμημα της πολιτισμικής αλλαγής.

Στο «Simón», η σκηνοθέτις εδραιώνει την κοινωνικά ρεαλιστική αισθητική της, καταγράφοντας με σχολαστική ακρίβεια την αργή, επώδυνη διάλυση μιας καταλανικής οικογένειας καλλιεργητών ροδάκινων, αντιμέτωπης με έξωση και βιομηχανικό εκσυγχρονισμό. Η ταινία διαπρέπει στην προσέγγιση της αλήθειας (vérité), αξιοποιώντας μη επαγγελματίες ηθοποιούς, των οποίων η βαθιά αυθεντικότητα προσδίδει ωμή βαρύτητα στα θέματα της μεταβαλλόμενης αγροτικής οικονομίας και της σύγκρουσης των γενεών. Η κινηματογράφηση αποτυπώνει με αισθητή υφή την ηλιόλουστη, μοιραία ομορφιά του τοπίου, εδραιώνοντας γερά τα συναισθηματικά διακυβεύματα στο περιβάλλον. Ωστόσο, η προσήλωση στον παρατηρητικό ρεαλισμό έχει ως αποτέλεσμα μια αφήγηση που συχνά διαχέεται υπερβολικά· η έλλειψη παραδοσιακής δραματικής εστίασης δοκιμάζει την υπομονή, καθιστώντας τον σκόπιμο ρυθμό να μοιάζει περισσότερο δομικά προκλητικός παρά απλώς στοχαστικός. Παρότι βαθιά συγκινητική στις τελικές, συντριπτικές στιγμές της, η ταινία παραμένει ένα ισχυρό αλλά άνισο ντοκουμέντο πολιτισμικής και οικονομικής μετατόπισης.