Children Who Chase Lost Voices (2011)

Το "Children Who Chase Lost Voices" του Makoto Shinkai, από το 2011, αποτελεί μια αισθητικά εκθαμβωτική αλλά δομικά άνιση βουτιά στην υψηλή φαντασία. Η ταινία διαθέτει τα χαρακτηριστικά, υπερ-λεπτομερή σκηνικά και τον υποβλητικό φωτισμό του Shinkai, αποδίδοντας τον μυθικό υποκόσμο της Αγκάρθα με ιλιγγιώδη έκταση. Ωστόσο, αυτή η φιλόδοξη οπτική εκτέλεση επισκιάζεται από μια εκτεταμένη, δανεική αφήγηση που δυσκολεύεται να διατηρήσει θεματική συνοχή. Σε αντίθεση με τα πιο εστιασμένα πρώιμα έργα του, ο Shinkai επιχειρεί εδώ ένα έπος, επηρεασμένο από τον Miyazaki, που αφορά τη θλίψη και τη θνητότητα, όμως η περίπλοκη μυθολογία και οι ασταθείς κινητοποιήσεις των χαρακτήρων υπονομεύουν τον συναισθηματικό αντίκτυπο. Παρόλο που η διερεύνηση της βαθιάς απώλειας είναι ειλικρινής, η ταινία συχνά μοιάζει με μια συλλογή από πανέμορφες σκηνές που αναζητούν μια συνεκτική κινηματογραφική φωνή, καταλήγοντας σε ένα ταξίδι πλούσιο οπτικά, αλλά αφηγηματικά απογοητευτικό.