Michael (2011)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Πως γυρίζεις μια κινηματογραφική βιογραφία για ένα μουσικό θρύλο;Κατ’ αρχάς εξασφαλίζεις τα δικαιώματα της εικόνας και των τραγουδιών του (πληρώνοντας αδρά και παραχωρώντας ρόλο executive παραγωγού στους δικαιούχους των), κατόπιν βρίσκεις έναν έμπειρο παραγωγό που θα επιλέξει τη δημιουργική ομάδα και τέλος ένα χαρισματικό πρωταγωνιστή ο οποίος θα ενσαρκώσει πειστικά το ποπ ή ροκ ή σόουλ είδωλο. Το "Michael", biopic του Βασιλιά της Ποπ, έχει όλα τα φόντα να πετύχει διότι μένει πιστό στη χρυσοφόρα συνταγή,εξασφαλίζοντας αρχικά την υποστήριξη των σωστών ανθρώπων. Πέντε από τα αδέλφια του είναι executive producers και δυο από τους στενότερους συνεργάτες του παραγωγοί, με τρίτο τον οσκαρικό Γκράχ..."

LiFO Team

"Από τον θάνατο του Μάικλ Τζάκσον μέχρι σήμερα έχουν μεσολαβήσει 17 χρόνια, ένα ντοκιμαντέρ για τις συναυλίες στην Ο2 Arena του Λονδίνου που δεν έγινε ποτέ, ανέκδοτο μουσικό υλικό που γέννησε μερικά άλμπουμ για να μην ξεχαστεί ο μύθος, αμέτρητες ιστορίες για ρεπορτάζ σχετικά με την προσωπική του ζωή και αναμονή για τη βιογραφική ταινία του. Όπως και στο Bohemian Rhapsody, τα τραγούδια του κυριαρχούν στο Michael και η πλοκή τα δένει δραματουργικά. Την άδεια έδωσε η οικογένεια, αφού η μητέρα του, η 95χρονη Κάθριν, έχει στην κατοχή της τα δικαιώματα, συνεπώς το αφήγημα ελέγχεται από τους ανθρώπους που τον αγαπούν, ανέκαθεν τον στήριζαν στα δύσκολα και επιθυμούν να διασωθεί ό,τι εκείνοι θεωρούν σ..."

ΘΟΔΩΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

"Αν πιστεύαμε ήδη ότι το κακό έχει κάπως παραγίνει με τις βιογραφίες που γυρίζονται με τις ευλογίες των αντικειμένων τους (ή με τις ευλογίες συγγενών, απογόνων, συζύγων, κλπ κλπ), το “Michael” έρχεται για να οδηγήσει το είδος στο ναδίρ του. Μια απολύτως ικανή ταινία σε επίπεδο απόδοσης τραγουδιών και σκηνικής παρουσίας, αλλά και ενσάρκωσης του Μάικλ Τζάκσον (από τον ανιψιό του, Τζαφάρ), κι αυτό αναμφίβολα για πολύ κόσμο θα είναι αρκετό: Τι καλύτερο από το να περάσεις ένα δίωρο στο σινεμά παρέα με το Billie Jean, το Thriller, το Bad; Στο οποίο το μόνο που μπορώ να απαντήσω είναι: Πάσο! Μόνο που το “Michael” του κατά τα άλλα ικανότατου σκηνοθέτη Αντουάν Φουκουά (“Ημέρα Εκπαίδευσης”, “The Equali..."