Three from Prostokvashino (1978)

Η κινηματογραφική μεταφορά του Βλαντίμιρ Πόποφ στο παραμύθι του Ουσπένσκι στέφεται κυρίως από την επιτυχία της χάρη στην αριστοτεχνική ηχητική της δουλειά, η οποία αναδεικνύει ένα απλό, ανθρωποκεντρικό animation σε πολιτιστικό θεμέλιο. Η ερμηνεία των ηθοφών, και ιδιαιτέρως η εμβληματική παρουσία του Όλεγκ Ταμπάκοφ ως Γάτου Ματρόσκιν, προσδίδει στην ταινία τον αιχμηρό κωμικό ρυθμό και τη διαχρονική της απήχηση. Παρότι η οπτική αισθητική παραμένει γοητευτικά ρουστίκ – χαρακτηρίζεται από στυλιζαρισμένα, κάπως λιτά σκηνικά και λειτουργικό σχεδιασμό χαρακτήρων – της λείπει η τεχνική αρτιότητα ή η ρευστότητα στην κίνηση που συναντάται στο σύγχρονο διεθνές animation. Η αφηγηματική δομή, εστιάζοντας στην αναζήτηση ανεξαρτησίας του θείου Φιόντορ και στην ίδρυση μιας αγροτικής κοινότητας, προσφέρει ζεστό, πνευματώδες σχολιασμό στην αυτάρκεια και τη διαίρεση πόλης-υπαίθρου. Ωστόσο, εάν εξεταστεί αυστηρά ως κινηματογραφικό αντικείμενο, η επεισοδιακή της ροή και οι οπτικοί της περιορισμοί την εμποδίζουν από το να επιτύχει αληθινή τελειότητα, στηριζόμενη σε μεγάλο βαθμό στους διαλόγους και την πολιτισμική οικειότητα.