Orphan: First Kill (2022)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Orphan: First Kill" είναι ένα αδύναμο πρίκουελ που, παρόλο που η Ίζαμπελ Φούρμαν ανατριχιάζει ξανά, απογοητεύει. Η ταινία σπαταλά την ενέργειά της σε ένα ανούσιο κρυφτούλι, καταλήγοντας σε μια τραγελαφική πλοκή με ανόητους χαρακτήρες και ανύπαρκτο πειστικό τρόμο, κατάλληλη μόνο για ειρωνική θέαση.

Το "Orphan: First Kill" επιχειρεί το δύσκολο εγχείρημα ενός prequel, χρησιμοποιώντας την ίδια ηθοποιό δέκα χρόνια αργότερα, κάτι που οδηγεί σε προβληματικούς οπτικούς συμβιβασμούς, όπου η προοπτική και τα ψηφιακά τεχνάσματα αποτυγχάνουν συχνά να διατηρήσουν την ψευδαίσθηση νεότητας. Παρόλο που η σκηνοθεσία του William Brent Bell είναι επαρκής, η ταινία αρχικά δυσκολεύεται κάτω από το βάρος των προσδοκιών. Ωστόσο, η αφήγηση υλοποιεί μια πραγματικά τολμηρή ανατροπή στο μέσο της ταινίας, μεταμορφώνοντας την προβλέψιμη τρομακτική σκηνή σε ένα σκοτεινά κωμικό θρίλερ γάτας-ποντικιού, επικεντρωμένο στην οικογενειακή δυσλειτουργία και την ανταγωνιστική κοινωνιοπάθεια. Η Isabelle Fuhrman παραμένει μαγνητικά απειλητική, αναβαθμίζοντας την ύλη πέρα από το τυπικό είδος. Αν και υστερεί στην ατμοσφαιρική αγωνία του προκατόχου του, αυτή η συνέχεια επιτυγχάνει αγκαλιάζοντας έναν πιο camp, πιο αυτογνωστικό τόνο, καθιστώντας την ένα εκπληκτικά διασκεδαστικό, αν και οπτικά άνισο, κομμάτι ψυχολογικού τρόμου που δικαιολογεί την ύπαρξή του κυρίως μέσω ευφυούς πλοκής.