Derren Brown: Enigma (2011)

Το «Enigma» του Derren Brown μεταφέρεται στην οθόνη ως ένα συναρπαστικό, αν και οπτικά συμβατικό, ντοκουμέντο μιας εξελιγμένης ψυχολογικής σκηνικής τέχνης. Η κύρια δύναμη έγκειται εξ ολοκλήρου στη μαγευτική ερμηνεία του Brown και στην ευφυή εξερεύνηση βαρυσήμαντων θεμάτων – συγκεκριμένα, τη θνητότητα, τα συστήματα πεποιθήσεων και τους μηχανισμούς της παραπλάνησης – τα οποία ανυψώνουν το υλικό πέρα από τον τυπικό αστρομαγισμό. Ωστόσο, η σκηνοθεσία του Benjamin Caron είναι αμιγώς λειτουργική, χρησιμοποιώντας προβλέψιμες γωνίες λήψης και τυπικά παρενθετικά πλάνα που αποτυγχάνουν να συλλάβουν την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα της ζωντανής θεατρικής εμπειρίας. Ενώ η σχολαστικά δομημένη αφήγηση του Brown διατηρείται, η κινηματογραφική ποιότητα υστερεί αισθητά, λειτουργώντας περισσότερο ως αρχειακή ηχογράφηση υψηλής ποιότητας παρά ως πραγματικό κινηματογραφικό έργο. Η έμφαση στα κοντινά πλάνα για την αποκάλυψη των τεχνικών μειώνει ενίοτε το συνολικό μυστήριο που εγγενώς υπάρχει στη ζωντανή, απόμακρη προοπτική, δίνοντας προτεραιότητα στη διαφάνεια έναντι της οπτικής δυναμικής.