The Lost City (2022)

Οι κριτικοί εστιάζουν στις αναφορές του έργου σε παλαιότερα επιτυχημένα παραδείγματα του είδους, την αρχική του σύλληψη και το καστ, αλλά και στην τελική προσφυγή σε γνώριμα σενάρια. Αναγνωρίζονται αρχικές υποσχέσεις σχετικά με το καστ και το χιούμορ, ωστόσο επισημαίνεται η χρήση κοινότοπων αφηγηματικών μοτίβων. Μέσος όρος: 6.0/10 από 1 κριτική.

Η ταινία "The Lost City" αποτελεί μια γυαλιστερή, υπολογισμένη ωδή στις περιπέτειες-ρομάντζα της δεκαετίας του '80, αποσπώντας την επιτυχία της κυρίως από την αδιαμφισβήτητη, αντιθετική χημεία ανάμεσα στην Σάντρα Μπούλοκ και τον Τσάνινγκ Τέιτουμ. Οι σκηνοθέτες, Άαρον και Άνταμ Νι, προσφέρουν ένα λειτουργικά σκηνοθετημένο, γρήγορο όχημα απόδρασης που δίνει προτεραιότητα στην ισχύ των πρωταγωνιστών και στο ευρύ σλάπστικ, αντί για γνήσια αφηγηματική καινοτομία. Ενώ η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι κατάλληλα πλούσια και το κωμικό timing συχνά αιχμηρό, η πλοκή παραμένει αυστηρά φορμαλιστική και άκρως παράγωγη, χωρίς ποτέ να αμφισβητεί ουσιαστικά τις καθιερωμένες συμβάσεις του είδους, όπως αυτές τέθηκαν από ταινίες όπως το "Ρομάντσο με μια Πέτρα". Ο Ντάνιελ Ράντκλιφ προσφέρει έναν απολαυστικά υπερβολικό κακό, αλλά η ταινία τελικά συμβιβάζεται με την ευχάριστη προβλεψιμότητα. Πρόκειται για ένα επιτυχημένο κομμάτι εμπορικής ψυχαγωγίας, όμως στερείται της στιλιστικής αυστηρότητας ή του θεματικού βάθους που θα την ωθούσαν πέρα από τις "ποπ κορν" φιλοδοξίες της, στηριζόμενη υπερβολικά στη νοσταλγία και σε καθιερωμένα μοτίβα.