Cry Macho (2021)

Οι κριτικοί εστιάζουν στην απέριττη σκηνοθετική προσέγγιση του Κλιντ Ίστγουντ, την αφοσίωσή του σε διαχρονικές κινηματογραφικές αρχές και την διερεύνηση θεμάτων ατομικής ελευθερίας. Υπάρχει γενική συμφωνία για την εστίαση στην προσωπική κοσμοθεωρία του δημιουργού. Μέσος όρος: 7.5/10 από 1 κριτική.

Στο «Cry Macho», την ύστερης καριέρας ενατένιση του Κλιντ Ίστγουντ, συναντούμε μια σκόπιμα αργόσυρτη, ελεγειακή εμβάθυνση στα βάρη και την τελική απαξίωση της παραδοσιακής αρρενωπότητας. Οπτικά, η ταινία κολακεύεται από ηλιόλουστη, αχανή κινηματογράφηση που προσδίδει λυρικότητα στα λιτά τοπία του Νέου Μεξικού, αντηχώντας τις κλασικές γουέστερν ευαισθησίες του σκηνοθέτη. Ωστόσο, η ταινία δυσκολεύεται κάτω από το βάρος ενός σεναρίου που αποδεικνύεται συχνά υπερβολικά επιδερμικό, προσφέροντας συμβατικές αλήθειες αντί για ουσιαστικούς διαλόγους, ιδίως όσον αφορά την έννοια του «μάτσο». Ο Ίστγουντ, παρά την αδιαμφισβήτητη, φθαρμένη κινηματογραφική του παρουσία, κινείται μέσα στην αφήγηση με μια δυσκαμψία που άλλοτε υπονομεύει την απαραίτητη δραματική ένταση, καθιστώντας την κεντρική σχέση καθοδήγησης να φαίνεται ατελής. Ενώ λειτουργεί ως μια ήρεμη κατάληξη των διαχρονικών θεματικών ανησυχιών του σκηνοθέτη – του μύθου του ανθεκτικού ατόμου – στερείται της αφηγηματικής αυστηρότητας και της συναισθηματικής απήχησης που απαιτούνται για να την αναδείξουν πάνω από μια επιεικώς γοητευτική, αν και τελικά λησμονήσιμη, κινηματογραφική υποσημείωση.