Everything Went Fine (2021)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία του Φρανσουά Οζόν προσεγγίζει ψύχραιμα και τίμια το ευαίσθητο θέμα της ευθανασίας. Αποφεύγοντας τον εύκολο συναισθηματισμό και το ψυχρό ρεπορτάζ, ισορροπεί με λειτουργικό σασπένς και γλυκό χιούμορ, προσγειώνοντας το δύσκολο φιλοσοφικό δίλημμα στην καθημερινότητα μιας γυναίκας απέναντι σε έναν αυταρχικό πατέρα.

Στο *Tout s'est bien passé*, ο Φρανσουά Οζόν προσεγγίζει το ηθικά ακανθώδες ζήτημα της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας με την χαρακτηριστική του διαύγεια και τυπική συγκράτηση. Η ταινία λειτουργεί λιγότερο ως παραδοσιακό μελόδραμα και περισσότερο ως μια διαδικαστική εξέταση μιας κόρης που αγωνίζεται με την τελική, απόλυτη απαίτηση του χειριστικού, μα ευάλωτου, πατέρα της. Η Σοφί Μαρσό προσφέρει μια συναρπαστικά σύνθετη ερμηνεία, ισορροπώντας το υ filial καθήκον με τη βαθιά ηθική εξάντληση, ενώ ο Αντρέ Ντυσολιέ εδραιώνει τον απαιτητικό πατριάρχη με ανησυχητική πολυπλοκότητα. Ωστόσο, το μετρημένο, σχεδόν κλινικό οπτικό ύφος του Οζόν, διατηρεί περιστασιακά το κοινό σε μια συναισθηματική απόσταση, εμποδίζοντας τη φυσική βαρύτητα της αφήγησης να μεταφραστεί σε πραγματικά συγκλονιστικό κινηματογραφικό αντίκτυπο. Ενώ είναι βαθιά σοβαρό και καλοπαιγμένο, το φιλμ κινδυνεύει να μοιάζει περισσότερο διανοητικά αυστηρό παρά συναισθηματικά συγκινητικό, λειτουργώντας τελικά ως μια στοχαστική μελέτη πάνω στην αυτοδιάθεση και τον θάνατο.