Duplex (2003)

Η προσπάθεια του Ντάνι ΝτεΒίτο να δημιουργήσει μια σύγχρονη, αστική μαύρη κωμωδία, το *Duplex*, υποφέρει από μια καταστροφική δυσαρμονία τόνου. Ενώ αναδεικνύει την υπογραφή του ΝτεΒίτο στην καυστική σάτιρα και μια κλειστοφοβική αισθητική, η ταινία δυσκολεύεται να εμβαθύνει πλήρως στην πιο σκοτεινή της πρόθεση. Η κεντρική σύγκρουση —οι κλιμακούμενες προσπάθειες ενός ζευγαριού yuppies να ξεφορτωθούν την ηλικιωμένη ένοικό τους— γρήγορα εκπίπτει σε επαναλαμβανόμενο σλάπστικ παρά σε κοφτερή σάτιρα. Ο Μπεν Στίλερ και η Ντρου Μπάριμορ προσφέρουν ικανές, αν και άτολμες, ερμηνείες, συχνά επισκιαζόμενες από την ανάγκη του σεναρίου για κραυγαλέες κωμικές στιγμές. Μόνο η επιβλητική ερμηνεία της Αϊλίν Έσελ στον ρόλο της αντιπάλου προσφέρει γνήσιο, ανησυχητικό θέαμα. Εν τέλει, η ταινία αποτελεί μια χαμένη ευκαιρία, παρουσιάζοντας μια δυνητικά αιχμηρή κριτική της αίσθησης δικαιώματος που αμβλύνει τις δικές της ακμές επιδιώκοντας συμβατικά κινηματογραφικά γέλια.