The Last Wave (1977)

Η πρώιμη ενασχόληση του Πίτερ Γουίαρ με το αποκρυφιστικό μυστήριο παραμένει μια ισχυρή, αν και σκόπιμα αργή, κινηματογραφική εμπειρία. Το *The Last Wave* διακρίνεται για την καταπιεστική του ατμόσφαιρα, συγχωνεύοντας αριστοτεχνικά το είδος του ψυχολογικού θρίλερ με τη βαθιά πνευματικότητα των Αβορίγινων και τον περιβαλλοντικό τρόμο. Η δύναμη της ταινίας έγκειται στην οπτική της γλώσσα – ιδίως στην επαναλαμβανόμενη, ανησυχητική εικονογραφία του νερού και στην αντίθεση της στείρας αρχιτεκτονικής του Σίδνεϊ με την αρχαία μυστικιστική παράδοση. Ενώ η ερμηνεία του Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν, ως του ορθολογιστή δικηγόρου που σταδιακά αποσυντονίζεται, είναι σταθερή, η αμφισημία της αφήγησης μερικές φορές προτάσσει τη διάθεση έναντι μιας ικανοποιητικής λύσης, αφήνοντας την τελική πράξη να μοιάζει ελαφρώς ατελής σε σύγκριση με την σχολαστική, αργή προετοιμασία. Παρόλα αυτά, ο Γουίαρ χρησιμοποιεί ένα ανατριχιαστικό ηχητικό σχεδιασμό και την εκτυφλωτική παρουσία του Ντέιβιντ Γκουλπιλίλ για να δημιουργήσει έναν πραγματικά στοιχειωμένο στοχασμό πάνω στη σύγκρουση πολιτισμών και την επερχόμενη καταστροφή.