Tarot (2024)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Tarot" αποτελεί μια απογοητευτική ταινία τρόμου για εφήβους, που χαρακτηρίζεται ως φτηνή και τεμπέλικη παραλλαγή του franchise "Βλέπω το Θάνατό σου". Η ταινία ακολουθεί μια τετριμμένη τρομο-συνταγή με χαλαρή σεναριακή αφορμή, αφήνοντας την ιδέα των ταρό αναξιοποίητη και καταλήγοντας σε ένα ξενέρωτο φινάλε.

Το "Tarot" επιχειρεί να αντλήσει από την πλούσια εικονογραφία των Μεγάλων Αρκάνα για να δημιουργήσει σούπερ-φυσικό τρόμο, όμως η εκτέλεσή του είναι θεμελιωδώς δανεισμένη και απογοητευτικά προσκολλημένη σε συμβατικές συνταγές. Οι σκηνοθέτες Spenser Cohen και Anna Halberg δίνουν προτεραιότητα σε φτηνά, προβλέψιμα "jump scares" έναντι της διαρκούς ατμοσφαιρικής έντασης, με αποτέλεσμα μια αφήγηση που μοιάζει λιγότερο με κινηματογραφική τελετουργία και περισσότερο με ένα κακοανακατεμένο τραπουλόχαρτο με κλισέ τρόμου. Ενώ ο σχεδιασμός των τεράτων –καθένα αντιστοιχώντας σε μια κάρτα των Αρκάνα– προσφέρει στιγμιαία οπτική γοητεία, η σαθρή χαρακτηρογραφία και ο κοινότοπος διάλογος υπονομεύουν οποιαδήποτε πιθανή συναισθηματική επένδυση. Η οπτική ταυτότητα της ταινίας είναι ικανή, αλλά στερείται διακριτικής σκηνοθετικής πνοής, αρκούμενη στην στιλπνή, ανώνυμη αισθητική που συνηθίζεται στο PG-13 χόλιγουντ τρόμου. Τελικά, το "Tarot" αποτυγχάνει να υπερβεί την υψηλή ιδέα της σύλληψής του, προσφέροντας προβλέψιμους τρόμους χωρίς ουσιαστική θεματική απήχηση.