Twisters (2024)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Twisters" καταφέρνει να ξεπεράσει τις αρχικές επιφυλάξεις για ένα "ανακυκλωμένο" σίκουελ, αναδεικνύοντας το ταλέντο του σκηνοθέτη Λι Άιζακ Τσουνγκ να συνδυάζει κινηματογραφικά είδη και να προσδίδει θεματικό βάθος. Παρά κάποιες επαναλήψεις στη δράση και τη μεγάλη διάρκεια, η ταινία χαρακτηρίζεται ως μια αξιόλογη περιπέτεια καταστροφής που αφήνει το αποτύπωμά της στον θεατή.

Το "Twisters" είναι ένα τεχνικά εντυπωσιακό, υπερκινητικό blockbuster που αναδεικνύει την ικανότητα του σκηνοθέτη Lee Isaac Chung να διαχειρίζεται το μαζικό θέαμα, προσφέροντας αδιάκοπες, βιωματικές σκηνές καταιγίδων που τροφοδοτούνται από τεχνολογικά προηγμένα οπτικά εφέ και επιβλητικό ηχητικό σχεδιασμό. Η ταινία επιτυγχάνει αμιγώς ως ένα θρίλερ υψηλών οκτανίων, αξιοποιώντας το περιβάλλον για να δημιουργήσει γνήσια αισθήματα κινδύνου και εμβύθισης. Ωστόσο, η αφηγηματική της υποδομή είναι αδύναμη, βασιζόμενη σε μεγάλο βαθμό σε προβλέψιμες ρομαντικές εντάσεις και μια υποχρεωτική επιστημονική αντιπαλότητα που υπονομεύει τη δυνατότητα για γνήσιο βάθος χαρακτήρων. Η Daisy Edgar-Jones και ο Glen Powell διαθέτουν απτή χημεία, όμως το σενάριο αντιμετωπίζει το τραύμα και τη φιλοδοξία τους ως απλή σκαλωσιά για την επόμενη θεαματική σκηνή. Ενώ αποτελεί ένα σημαντικό τεχνικό επίτευγμα στον σύγχρονο κινηματογράφο καταστροφών, το "Twisters" τελικά θυσιάζει το θεματικό βάρος για την άνευ ουσίας ψηφιακή καταστροφή, αποτυγχάνοντας να αιχμαλωτίσει το στοιχείο του ανθρώπου εμποτισμένο με δέος που ανέβασε σε άλλο επίπεδο τον προκάτοχό του του 1996.