The Damned (1962)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία του Ρομπέρτο Μινερβίνι, αν και φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως ένα αντιπολεμικό, αλληγορικό πείραμα, κρίνεται τελικά κουραστική και εξαντλητική. Το φιλμ χαρακτηρίζεται ως ένα αντι-φιλμ, όπου η σύγκρουση και οι εχθροί μένουν εκτός κάδρου, με αποτέλεσμα το αφηγηματικό πείραμα να μην βρίσκει τον στόχο του.

Το *The Damned* του Τζόζεφ Λόουζι αποτελεί ένα συναρπαστικό, αν και άνισο, προϊόν της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, μια προσπάθεια να συνδυαστεί ο βρετανικός κοινωνικός ρεαλισμός με την αναδυόμενη δυστοπική αίσθηση της επιστημονικής φαντασίας. Η ταινία διαπρέπει στη δημιουργία μιας απτής ατμόσφαιρας παράνοιας, αξιοποιώντας τα ακατέργαστα παραθαλάσσια τοπία και τη μοντέρνα αρχιτεκτονική ως σύμβολα κοινωνικής σήψης και εγκλεισμού. Η οπτική οξυδέρκεια του Λόουζι είναι αδιαμφισβήτητη, ιδιαίτερα στην ανησυχητική αποκάλυψη σχετικά με τα παιδιά που έχουν υποστεί γενετικές τροποποιήσεις, η οποία λειτουργεί ως μια ισχυρή μεταφορά για το πυρηνικό άγχος και την αλλοτριωμένη αθωότητα. Ωστόσο, η αφήγηση δυσκολεύεται να συμβιβάσει τα ετερόκλητα στοιχεία της – η υπόθεση που αφορά την παραβατικότητα των "Teddy Boys" μοιάζει τονικά ασύμβατη με τον μεταγενέστερο, πιο ανατριχιαστικό επιστημονικό τρόμο. Η κεντρική ερμηνεία του Μακντόναλντ Κέρι υστερεί στη απαραίτητη δυναμική, υποβιβάζοντας κατά περιπτώσεις τα συναισθηματικά διακυβεύματα. Παρά αυτές τις δομικές ατέλειες, η ταινία παραμένει ένα εντυπωσιακά ζοφερό και επιδραστικό όραμα της μεταπολεμικής αλλοτρίωσης.