Hamlet (1964)

Η σοβιετική μεταφορά του *Άμλετ* από τον Κοζίντσεφ, το 1964, αποτελεί μια μνημειώδη, πολιτικά φορτισμένη ερμηνεία, η οποία παραμερίζει τη ρομαντική τραγωδία για μια λιτή διερεύνηση της τυραννίας και της πνευματικής απομόνωσης. Αξιοποιώντας μια μεγαλοπρεπή, συχνά ζοφερή φωτογραφία, η Ελσινόρ αποδίδεται όχι ως παλάτι, αλλά ως ένα απαγρεύτητο φρούριο καταπίεσης, ενισχυμένο ισχυρά από τη στοιχειωμένη μουσική του Σοστακόβιτς. Ο Ιννοκέντι Σμοκτουνόφσκι προσφέρει έναν αξιοσημείωτα εσωτερικευμένο Άμλετ, παρουσιάζοντας τον πρίγκιπα ως έναν κουρασμένο, πνευματικό παρατηρητή, αντί για έναν φλογερό εκδικητή, αν και αυτή η αυτοσυγκράτηση απομακρύνει περιστασιακά τον θεατή από τον συναισθηματικό πυρήνα. Ενώ η έμφαση στην πολιτική αλληγορία προσδίδει στην ταινία ένα μοναδικό ιστορικό βάρος, ο σκόπιμος ρυθμός και η οπτική αυστηρότητα απαιτούν υπομονή. Συνολικά, πρόκειται για ένα μοναδικά αυστηρό και ευφυές κινηματογραφικό επίτευγμα, αν και θυσιάζει μέρος της λυρικής ενέργειας του Σαίξπηρ για χάρη της δομικής μεγαλοπρέπειας.