Cobweb (2023)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία "Cobweb" αποτελεί ένα μάλλον απογοητευτικό και τετριμμένο horror που αδυνατεί να τρομάξει, παρόλο που εμπνέεται από τον Πόε. Το σενάριο κρίνεται αδύναμο και η σκηνοθεσία καταλήγει σε ένα μπανάλ θέαμα που αδικαιολόγητα φτάνει στο γκροτέσκο gore.

Στο "Cobweb", ο Samuel Bodin δημιουργεί αριστοτεχνικά μια ασφυκτική ατμόσφαιρα οικιακού τρόμου, αξιοποιώντας ένα πλούσιο σε κορεσμό, σχεδόν παραμυθένιο οπτικό στυλ που εντείνει την απομόνωση του νεαρού πρωταγωνιστή. Η κύρια δύναμη της ταινίας έγκειται στις ανησυχητικές ερμηνείες της Lizzy Caplan και του Antony Starr, οι οποίοι ενσαρκώνουν τον γονεϊκό τρόμο με ανατριχιαστική πειστικότητα, μετατρέποντας το πεζό σκηνικό σε ψυχολογική φυλακή. Η φωτογραφία εκμεταλλεύεται αποτελεσματικά τις σκιές και το στενό κάδρο, προσδίδοντας στα πρώτα μέρη μια αισθητή αίσθηση παράνοιας και αγωνίας, που θυμίζει κλασικό γοτθικό τρόμο. Ωστόσο, η σχολαστικά κατασκευασμένη ένταση αποδυναμώνεται σημαντικά στην τελευταία πράξη, όπου η αφήγηση μετατοπίζεται απότομα από ένα ατμοσφαιρικό ψυχολογικό θρίλερ σε ένα συμβατικό "creature feature". Αυτή η απότομη αλλαγή υπονομεύει τη θεματική διερεύνηση του "gaslighting" και του κληρονομικού τραύματος, θυσιάζοντας την εκλεπτυσμένη αμφισημία για προβλέψιμα "jump scares" και gore, εμποδίζοντας έτσι την ταινία να επιτύχει πραγματική διάκριση.