Emily (2022)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία "Emily" είναι ένα καλοστημένο βρετανικό biopic με στιβαρή αφήγηση και επαρκείς ερμηνείες. Ωστόσο, επισημαίνουν ότι επιστρατεύει ισχυρές δόσεις μυθοπλασίας και σεναριακών αυθαιρεσιών, οι οποίες εξυπηρετούν περισσότερο μια "μοδάτη" φεμινιστική ατζέντα παρά μια ουσιαστική προσέγγιση της αινιγματικής προσωπικότητας της Έμιλι Μπροντέ.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Frances O’Connor, το *Emily*, απομακρύνεται από την καθιερωμένη βιογραφική προσέγγιση για να στήσει ένα παθιασμένο, εικαστικό πορτρέτο της λογοτεχνικής τιτάνος Emily Brontë. Η επιτυχία του οφείλεται πρωτίστως στην έντονα ατμοσφαιρική του οπτική γλώσσα, η οποία συλλαμβάνει το άγριο, ανεξέλεγκτο πνεύμα των βάλτων του Yorkshire, δημιουργώντας αποτελεσματικά το καμίνι της ιδιοφυΐας της Brontë. Η Emma Mackey προσφέρει μια σθεναρά καθηλωτική ερμηνεία, ενσαρκώνοντας το εκρηκτικό μείγμα αντίστασης και βαθιάς καταπίεσης του χαρακτήρα. Ωστόσο, η ταινία υστερεί όταν στηρίζεται υπερβολικά στο μυθοπλαστικό μελόδραμα, ειδικά στον εξαιρετικά υποθετικό κεντρικό έρωτα, με σκοπό, ίσως, να προσφέρει μια υπερβολικά σαφή εξήγηση για την επακόλουθη δημιουργία του *Ανεμοδαρμένα Ύψη*. Παρόλο που είναι οπτικά εντυπωσιακή και συναισθηματικά φορτισμένη, η αταξία στην αφήγηση την εμποδίζει να επιτύχει τη δραματική αυστηρότητα που απαιτείται για να υπερβεί τις λογοτεχνικές της εμπνεύσεις, καταλήγοντας σε μια ελκυστική, αλλά εν τέλει ατελή μελέτη χαρακτήρα.