BARDO, False Chronicle of a Handful of Truths (2022)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Μπάρντο..." του Ινιάριτου είναι μια οδυνηρά πομπώδης αυτοανάλυση, που ενώ διαθέτει επικές σουρεαλιστικές σκηνές, αναλώνεται σε φλυαρία αντίστοιχη του εγωισμού του. Ο ναρκισσισμός του σκηνοθέτη επισκιάζει τις ειλικρινείς ανησυχίες του, εμποδίζοντας την ταινία να αποκτήσει καθολική απήχηση.

Το εκτεταμένο, βαθιά προσωπικό έπος του Iñárritu αποτελεί ένα τεχνικό θαύμα, αναδεικνύοντας κινηματογράφηση που κόβει την ανάσα και φιλόδοξη, ρευστή οπτική αφήγηση. Λειτουργεί ως σουρεαλιστικό ταξίδι μέσα από τη μνήμη, την ταυτότητα και το υπαρξιακό βάρος της εξορίας, επιτυγχάνοντας συχνά στιγμές βαθιάς ομορφιάς και γνήσιου πάθους αναφορικά με τις δυαδικότητες της μεξικανικής και αμερικανικής επιτυχίας. Ωστόσο, το *BARDO* υπονομεύεται θεμελιωδώς από την υπερβολική αυτοαναφορικότητα και την υπερβολική του διάρκεια. Η αμείωτη ενδοσκόπηση του σκηνοθέτη συχνά μετατρέπεται σε αυτοϊκανοποίηση, κάνοντας την αφήγηση να μοιάζει περιπλανώμενη και συναισθηματικά χειριστική, αντί για καθολικά απηχητική. Παρόλο που αποτελεί μια ισχυρή επίδειξη κινηματογραφικής τέχνης, η ταινία τελικά καταρρέει υπό το βάρος των δικών της φιλοδοξιών, δίνοντας προτεραιότητα στο θέαμα και τον σκηνοθετικό εγωισμό έναντι μιας πειθαρχημένης αφηγηματικής δομής ή της διατηρημένης εμπλοκής του θεατή.