ΣΆΜΠΑ (2026)

Σε έναν αφηρημένο, συμβολικό κόσμο όπου η βαρύτητα έχει αντιστραφεί, ένας παππούς και ο εγγονός του δένονται με έναν μοναδικό δεσμό. Καθώς ο Σάμπα, ο παππούς, οδηγεί το αγόρι μέσα σε αυτή τη σουρεαλιστική πραγματικότητα, ξεσπά μια βίαιη καταιγίδα που σπάει ένα από τα σχοινιά που κρατούν το σπίτι τους δεμένο στη γη – και μαζί του, την κοινή τους ζωή. Όπως λέει ο δημιουργός του, πρόκειται για «ένα ποιητικό animation μικρού μήκους για έναν κόσμο όπου ό,τι ζει μένει στο έδαφος, ενώ όλα τα υπόλοιπα αιωρού- νται σιγά σιγά προς τα πάνω, προς την άλλη πλευρά. Στον πυρήνα της, η ταινία μιλά για τη λαχτάρα όλων μας να έχουμε δίπλα μας, για μία ακόμη στιγμή, τους ανθρώπους που μας διαμόρφωσαν και μας έκαναν αυτό που είμαστε. Εξερευνά τον τρόπο με τον οποίο η επιρροή τους συνεχίζει να ζει μέσα μας, ακόμη κι όταν εκείνοι έχουν φύγει. Τελικά, το Σάμπα μιλά για την αποδοχή ότι δεν μπορούμε να κρατήσουμε κανέναν για πάντα, και για την ανάγκη να βρούμε έναν τρόπο να κουβαλάμε αυτούς τους δεσμούς μαζί μας, καθώς συνεχί- ζουμε τον δικό μας δρόμο».