ΜΑΘΑΊΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΑΝΑΠΝΈΕΙΣ ΚΆΤΩ ΑΠΌ ΤΟ ΝΕΡΌ (2026)

«Μακάρι να μπορούσα να βγάλω τη μαύρη τρύπα από το μυαλό του», λέει ο οκτάχρο- νος Λίο, με την ειλικρίνεια που μόνο ένα παιδί φαίνεται να διαθέτει. Ο καλύτερός του φίλος είναι ένας τεράστιος μεταλλικός καρ- χαρίας, μισός γλυπτό και μισός πλάσμα του μύθου, τον οποίο ο βαθιά θλιμμένος πατέ- ρας του, ο Πίτερ, έχτισε κυριολεκτικά μέσα στην οροφή του σπιτιού τους κάποια νύχτα αϋπνίας. Πέντε χρόνια μετά τον θάνατο της συζύγου του, ο Πίτερ ταλανίζεται ανάμεσα σε εκρήξεις μανιώδους καλλιτεχνικής δημι- ουργίας και σιωπές που ούτε ο ίδιος ούτε ο Λίο μπορούν να σπάσουν: ο Λίο εκμυστη- ρεύεται στον καρχαρία όλες τις ερωτήσεις του, αφού εκείνος ποτέ δεν καταρρέει και ποτέ δεν τον διακόπτει. Τότε εμφανίζεται η Άνια, μια ζωηρή Βουλγάρα οικονόμος που δεν πολυανέχεται τη θλίψη. Αναστατώνει την εύθραυστη ησυχία του σπιτιού, φέρνο- ντας ξανά κοντά πατέρα και γιο, αλλά και τον κόσμο έξω από το μυαλό τους. Γραμμέ- νη με τρόπο που αναδεικνύει την προσωπι- κή εμπειρία της νευροδιαφορετικότητας, η Ρεμπέκα Φόρτσουν μάς χαρίζει μια ταινία που εμπιστεύεται περισσότερο την οπτική ενός παιδιού από την ανάγκη κάθε ενήλικα να εξηγήσει τα πάντα.