BAUHAUS FOREVER. (2026)

Μέσα σε ένα ημιτελές κτίριο, το μπετόν τελειώνει εκεί που αρχίζει το κενό. Το νερό μαζεύεται κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Μηχανήματα κινούνται, σταμα- τούν, περιμένουν. Ο τόπος δεν είναι ποτέ απλώς φόντο, αλλά ούτε και το θέμα της ταινίας. Το Μπάουχαους, το αρχείο και το εργοτάξιο γίνονται υλικό για ένα κινημα- τογραφικό δοκίμιο που αντιμετωπίζει την αντίληψη ως πολιτικό πεδίο. Σε επτά κεφά- λαια –πείραμα, Βάλτερ, χτίσε!, κατάλοιπα, στρώματα, γίγνεσθαι, πνεύμα–, χώροι, σώ- ματα, αντικείμενα, φωνές, μουσική, άνεμος και ιστορικά θραύσματα επανέρχονται σε διαρκώς μεταβαλλόμενους αστερισμούς. Ζητήματα προόδου, εργασίας, πρόσβα- σης, μνήμης και ορατότητας αναδύονται μέσα από αυτές τις σχέσεις και όχι μέσα από εξηγήσεις. Ένα έγγραφο μπορεί να απαντήσει σε έναν χώρο που φτιάχτηκε έναν αιώνα αργότερα. Η μουσική μπορεί να διαφωνεί με μια εικόνα. Ένα κενό μπορεί να παραμείνει κενό. Η ταινία δεν ανασυνθέτει το Μπάουχαους ούτε ακολουθεί μια γραμ- μική αφήγηση. Συνθέτει με θραύσματα και αφήνει ορατές τις ρωγμές τους. Η ταινία είναι ολοκληρωμένη. Τα ερωτήματά της παραμένουν ανολοκλήρωτα.