ΠΈΡΑ ΑΠ’ ΤΟΝ ΛΌΦΟ (2012)

Μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, ο συνταξιούχος δασοπόνος Φαΐκ υποδέχεται καλεσμένους στο εξοχικό του. Ο γιος του, ο Νουσρέτ, έχει έρθει για επίσκεψη μαζί με τους δύο εγγονούς του Φαΐκ, τον Τζανέρ και τον Ζαφέρ. Ωστόσο, παρά το καλοκαιρινό σκηνικό, η διάθεση της ομήγυρης είναι υποτονική. Ο Φαΐκ έχει προβλή- ματα με τους νομάδες και βρίσκεται διαρκώς σε επιφυλακή. Η παρέα συμπληρώνεται από την οικογένεια του Μεχμέτ και της Μεργιέμ, συνθέτοντας έτσι ένα μωσαϊκό διαφορετικών νοοτροπιών και κοινωνικών τάξεων. Οι συ- γκρούσεις είναι αναπόφευκτες: γι’ αυτές όμως ευθύνεται πάντα κάποιος άλλος, στην περίπτω- σή μας οι νομάδες, που θα παραμείνουν αόρα- τοι εχθροί. Στο μεγάλου μήκους ντεμπούτο του, με το οποίο συστήθηκε στο παγκόσμιο κοινό, ο Αλπέρ αφήνει την κάμερά του να περιπλανιέται ανάμεσα σε μια σαρκαστική απόσταση και μια ανησυχητική οικειότητα, χτίζοντας την ένταση όχι μέσα από τα γεγονότα αλλά μέσα από όσα παραμένουν ανείπωτα, ώσπου η ήρεμη αγροτι- κή επιφάνεια ραγίζει και αποκαλύπτει κάτι που θυμίζει γουέστερν περισσότερο από οικογενει- ακό δράμα. Μια αλληγορική ταινία όπου, κάτω από τις λεύκες και τις πετρώδεις πλαγιές, δια- φαίνεται το πόσο εύκολα ο φόβος επινοεί τους εχθρούς του – και με πόση άνεση μπορεί μια οικογένεια, ένα χωριό ή μια χώρα να συσπειρω- θεί γύρω από μια απειλή που ενδέχεται να μην υπάρχει εξ αρχής.