136 (1970)

«Ο έρωτας;» τον ρωτάει εκείνη, μετά. «Η έρημος», της απαντάει, και με αυτήν και μόνο τη συνομιλία ο Αντονιόνι αποκαλύπτει την παράξενη λογική του πιο παρεξηγημένου αριστουργήματός του. Ένας απογοητευμένος επαναστάτης φοιτητής κλέβει ένα μικρό αε- ροσκάφος και πετάει στην Κοιλάδα του Θα- νάτου, όπου συναντά μια νεαρή γυναίκα που οδηγεί μόνη προς την έπαυλη ενός ζάπλουτου κτηματομεσίτη, και μαζί περιπλανιούνται ως το Ζαμπρίσκι Πόιντ, το πιο απόκοσμο τοπίο στην Αμερική. Ακολουθεί το πλέον διαβόητο όργιο στην ιστορία του κινηματογράφου: δεκάδες κορμιά που ξεπροβάλλουν από το χώμα και σπαρταρούν στους αμμόλοφους, σε μια φαντασίωση όπου η σάρκα και η σκόνη γίνονται ένα. Η κατά Αντονιόνι Αμερική είναι μια οπτασία που ξεκινάει από τον θορυβώδη καταναλωτισμό του αυτοκινητόδρομου και της διαφημιστικής γιγαντοαφίσας, αλλά τον εγκα- ταλείπει για ένα τοπίο που αδιαφορεί τόσο για την επανάσταση όσο και για τον καπιτα- λισμό και τον έρωτα, για να κατακρημνιστεί με υπέροχο τρόπο στην καθαρή γεωλογική επιφάνεια. Όταν πρωτοπροβλήθηκε η ταινία, θεωρήθηκε εξαιρετικά αμφιλεγόμενη, αλλά με την καταπληκτική φωτογραφία της παραμένει ένα εμπύρετο όνειρο που μόνο η έρημος θα μπορούσε να προκαλέσει.