ΤΟ ΓΥΜΝΌ ΝΗΣΊ (1960)

Έρημος δεν σημαίνει απαραίτητα άμμος. Σε ένα άγονο, άνυδρο νησί της Εσωτερικής Θάλασσας της Ιαπωνίας μια μητέρα και ένας πατέρας κουβαλούν με κουβάδες το νερό που χρειάζονται για την επιβίωσή τους, ανεβαίνοντας μια εξουθενωτική πλαγιά μέρα παρά μέρα, με κυρίαρχη μια σιωπή τόσο απόλυτη, που μετατρέπεται μάλιστα σε μια ιδιότυπη γλώσσα. Ο Κανέτο Σίντο, που χαρακτήρισε την ταινία «ένα κινηματογραφικό ποίημα όπου οι άνθρωποι αγωνίζονται ενάντια στη φύση σαν τα μυρμήγκια», την απογύμνωσε σχεδόν εντελώς από τον διάλογο και άφησε την κάμερα να αποκαλύψει αυτό που δεν μπορούσαν τα λόγια: την επιβίωση μιας οικογένειας σε ένα τοπίο αμείλικτο, με τον δικό του τρόπο, σαν μια θάλασσα από αμμόλοφους. Η Νομπούκο Οτόβα, εξαιρετική στον ρόλο της μητέρας, μετατρέπει την ανάβαση στον λόφο σε μια πράξη αβάσταχτη, γεμάτη ένταση σαν θρίλερ, καθώς ο ζυγός με τους κουβάδες νερό μοιάζει με σταυρό που τον κουβαλάει αγόγγυστα. Γυρισμένη σε φωτεινό ασπρόμαυρο CinemaScope, η ταινία εμπιστεύεται απόλυτα το βλέμμα, πράγμα που επαληθεύεται στο συνταρακτικό βουβό τέλος. Εδώ το νερό είναι το σπάνιο αγαθό για το οποίο αγωνίζονται όλοι απελπισμένα.