ΔΡΌΜΟΣ (1999)

Πάνω από 3.000 χιλιόμετρα χωματόδρομος, ένα λεωφορείο με χειροκίνητη μανιβέλα και μια οικογένεια που έχει μετατρέψει την ίδια της την επιβίωση σε νούμερο τσίρκου: αυτό είναι το σύμπαν της ταινίας όπως το παρα- τηρεί υπομονετικά ο Σεργκέι Ντβορτσεβόι, παρουσιάζοντας την πορεία των Τατζιμπάγεφ στις γεμάτες σκόνη στέπες του μακρινού Καζακστάν ώσπου να βρουν ένα χωριό όπου κάποιοι μπορεί να πληρώσουν για να δουν την παράστασή τους. Ένας γιος σηκώνει με τα δόντια του έναν αλτήρα 30 κιλών, τον οποίο ο πατέρας χτυπάει με μια βαριοπούλα· νήπια περπατούν πάνω σε σπασμένα γυαλιά για να κερδίσουν λίγα κέρματα· ένας τραυματισμένος αετός, τον οποίο περιθάλπουν και ξαναβρί- σκει τις δυνάμεις του, γίνεται το μοναδικό πραγματικό μέτρο του χρόνου που περνά. Ο Ντβορτσεβόι, ακολουθώντας την παράδοση του Φλάερτι στο πρώιμο εθνογραφικό σινεμά, δεν κρίνει ποτέ και παρεμβαίνει σπάνια· απλώς περιμένει μέχρι το νανούρισμα της μάνας να απαλύνει τα βάσανα της μέρας και να φέρει κάτι σαν γαλήνη. Αβίαστα και χωρίς συναι- σθηματισμούς, η ταινία καθηλώνει καθώς αποτυπώνει ποιητικά ένα βάναυσο τοπίο και μια εύθραυστη οικογένεια.