ΣΑΛΌΝΙ ΟΜΟΡΦΙΆΣ (2026)

Κάθε σαλόνι ομορφιάς υπόσχεται μια με- ταμόρφωση, αλλά αυτό εδώ προσφέρει την τελευταία και πιο τρυφερή απ’ όλες. Στο συγκλονιστικό ντεμπούτο της Ναταλία Ασεβέδο, βασισμένο στη νουβέλα του Μάριο Μπεγιατίν, ένα σαλόνι ομορφιάς στο Μεξικό των αρχών της δεκαετίας του 1990 έχει μετατραπεί σε καταφύγιο για γκέι άντρες, των οποίων τα σώματα φθίνουν από μια ασθένεια που δεν κατονομάζεται. Ο ιδιοκτήτης του τους φροντίζει έναν έναν και, ανάμεσα στις αγρυπνίες, ταΐζει τα ψά- ρια των ενυδρείων του, περιπλανιέται σε σάουνες, πάρτι και μπαρ, και αναρωτιέται αν η ψυχή παραμένει στις ιστορίες όσων έφυγαν. Ο διάλογος σπανίζει: η αφήγηση, η εικόνα και ο ήχος συνθέτουν ένα κολάζ που κινείται ανάμεσα στο θλιμμένο παρόν και στους χορούς και τα τραγούδια του παρελθόντος, δεμένο με έναν ηχητικό σχεδιασμό όπου κάθε ψίθυρος έχει βάρος. Τρυφερή και απελπισμένη στον ίδιο βαθμό, αλλά ποτέ μελοδραματική, η ταινία είναι μια ελεγεία για μια γενιά της οποίας οι ιστορίες έμειναν κρυμμένες για πάρα πολύ καιρό, και μια υπενθύμιση ότι η συμπόνια ίσως είναι η έσχατη και οριστική ομορφιά που μπορεί να προσφέρει ένας τόπος.