ΠΡΌΓΟΝΟΙ, ΑΦΉΣΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΠΕΡΆΣΟΥΜΕ (2026)

Ο χρόνος κυλά αλλιώς στις ταινίες του Λαβ Ντίαζ. Λιμνάζει, χρονοτριβεί, περιμέ- νει να αλλάξει το φως σε ένα ξέφωτο της ζούγκλας, και μέσα σε αυτή την αναμονή η ιστορία αρχίζει να μιλά. Εδώ, σε ασπρόμαυ- ρο και με ευρέα, αβίαστα πλάνα, επιστρέφει στο 1617, όταν στα νησιά των Φιλιππίνων υψώθηκε, πέτρα πέτρα, μια εκκλησία στο όνομα της σωτηρίας, ενώ η ίδια η γη μοιάζει να παρακολουθεί, σαν μια συμπρωταγωνί- στρια παλαιότερη από κάθε αυτοκρατορία. Όσοι μοχθούν, όσοι αντιστέκονται, όσοι προσεύχονται σε άλλους προγόνους περ- νούν μέσα από το κάδρο σαν μορφές ενός μισοξεχασμένου έπους. Ο Ντίαζ εμπιστεύε- ται την υπομονή όπως άλλοι εμπιστεύονται την πλοκή: αρκεί να αφήσεις το πλάνο να κρατήσει αρκετά, και τα φαντάσματα έρχο- νται από μόνα τους. Ένας ύμνος στους νε- κρούς και μια υπενθύμιση ότι όσα χτίστηκαν στις πλάτες τους στέκουν ακόμη.