ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ ΣΤΟ ΜΠΟΥΈΝΟΣ ΆΙΡΕΣ (2026)

Πριν από πενήντα χρόνια, ο σκηνοθέτης Μάρκο Μπέκις απήχθη από τη στρατιωτική δικτατορία της Αργεντινής, κρατήθηκε σ’ ένα μυστικό στρατόπεδο και στην πορεία απελάθηκε. Δεν έφτιαξε αυτή την ταινία για τον εαυτό του, αλλά για όσους κουβαλούν το ίδιο φορτίο μ’ εκείνον. Στο σύμπαν αυτής της συγκλονιστικής λοξής αυτοβιογραφίας, ο κεντρικός χαρακτήρας έχει περάσει τριάντα τρία χρόνια χτίζοντας μια νέα πραγματικότη- τα στην Ιταλία ως διασώστης πρώτων βοη- θειών, οδηγώντας αγνώστους με το ασθενο- φόρο, και περνώντας μοναχικά τις ώρες του, παρέα με τον σκύλο του. Διάγει έναν βίο όλο γαλήνη· ώσπου φτάνει μια επιστολή που τον καλεί πίσω στο Μπουένος Άιρες, ώστε να κα- ταθέσει εναντίον των αξιωματικών που κάπο- τε τον βασάνισαν. Φτάνοντας μαζί με άλλους επιζώντες στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, βρί- σκεται πρόσωπο με πρόσωπο με ανθρώπους που δεν τον έχουν δει εδώ και δεκαετίες, και έρχεται αντιμέτωπος με μια αλήθεια που SS Ειδικές Προβολές προσπαθεί όλη του τη ζωή να απωθήσει (όπως προσπάθησε να ξεχάσει τον «Δρ K.», τον ίδιο άνθρωπο που τον κρατούσε ζωντανό μόνο και μόνο για να συνεχίσει να τον κακοποιεί). Επι- στρέφοντας μισό αιώνα αργότερα στο δικό του θρυλικό φιλμ Garage Olimpo, ο Μπέκις σκη- νοθετεί με απαράμιλλη δωρικότητα, αφήνοντας τη σιωπή και ένα μουσικό θέμα (σαν σφυγμός) να μεταφέρει ό,τι δεν μπορεί να μεταφέρει ο διάλογος. Ο Αντριάνο Τζανίνι παραδίδει μια ερμηνεία συντριπτικής ανθρωπιάς φορτισμένης με ενοχή: αυτή είναι η καρδιά μιας ταινίας που δεν ενδιαφέρεται τόσο για την καταδίκη όσο για την ασύδοτη γεωμετρία της επιβίωσης.