Η ΔΊΚΗ ΤΟΥ ΧΆΙΝ (2026)

Δεκατέσσερα χρόνια χαμένος, κι όμως η θάλασσα τον επιστρέφει στο σπίτι του: ένας άντρας γυρίζει στο νησί που τον έπλασε, σαν ένας απρόθυμος Οδυσσέας, σε μια Πηνελόπη που δεν τον περιμένει πια και σε ένα χωριό που δεν αναγνωρίζει πια το παιδί του. Ακολουθεί μια δίκη όπου η μνήμη ανα- κρίνεται σαν μάρτυρας που αλλάζει συνεχώς κατάθεση, ενώ στο εδώλιο, σιωπηλά, δίπλα στον ίδιο τον άντρα, στέκεται κι ένας πα- λιός, ανομολόγητος έρωτας: δύο αγόρια που κάποτε μοιράζονταν τα πάντα, εκτός από ένα όνομα γι’ αυτό που ένιωθαν. Το αξιοση- μείωτο ντεμπούτο του Κάι Στένικε, Η δίκη του Χάιν, ανασαίνει με τη σιωπή μιας ταινίας εποχής και τον ίλιγγο ενός παραμυθιού, ενώ η χειμωνιάτικη, λιτή παλέτα του μετατρέπει, στην παράδοση του Μπέρτολντ Μπρεχτ, ένα χωριό με σπίτια χωρίς τέταρτο τοίχο σε κάτι που θυμίζει περισσότερο ανοιχτή πληγή παρά σπίτι – έναν τόπο χωρίς χώρο, για τον άνθρωπο που εκείνος έγινε τελικά κάπου αλλού. Είναι αδύνατον να ξεχάσεις το πιο πρόσφατο Βραβείο της Επιτροπής Teddy στην Μπερλινάλε του 2026, μια ταινία σπα- ρακτική και αμείλικτη.