ΣΠΊΘΕΣ (2026)

Σύμφωνα με έναν αστικό μύθο, μια δεξαμενή νερού στη Νεβάδα αποτελεί πύλη για ταξίδι στον χωροχρόνο – μια ιδέα που μαγνητίζει μια παρέα εφήβων κολλητών, δίχως συγκεκριμένο προσανατολισμό στη ζωή, αλλά με άφθονη ζωντάνια και διάθεση για ανακάλυψη. Όταν μια νέα κοπέλα με πάθος για το παλιό σινεμά μετακομίζει στην πόλη τους, αποφασισμένη να φτάσει στο Παρίσι της δεκαετίας του 1960 και να γίνει η μούσα του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, η παρέα βρίσκεται αντιμέτωπη με τον πειρασμό να δοκιμάσει πραγματικά την πύλη. Ιδιαίτερα στιλιζαρισμένη νεανική κομεντί, παλαβιάρικη και παιχνιδιάρικη, με έντονες επιρροές από το σινεμά του Γουές Άντερσον, η ταινία λει- τουργεί λιγότερο ως σινεφίλ φόρος τιμής στον Γκοντάρ και περισσότερο ως ένα ελαφρύ, ευφυές σχόλιο πάνω στην αναζήτηση ταυτό- τητας της Gen Z – μια γενιά μεγαλωμένη ου- σιαστικά χωρίς ενήλικες, σε έναν κόσμο όπου κάθε αυθεντία μοιάζει τόσο ακατανόητη όσο οι μεγάλοι στα κόμικς του Peanuts, κι έτσι δεν 98 99 3 μένει παρά να εφεύρεις μόνος σου την πύλη διαφυγής που χρειάζεσαι.