ΜΕΤΑΞΎ ΎΠΝΟΥ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΟΥ (2026)

Κάποιοι δεσμοί αναπτύσσονται μόνο ανά- μεσα σε αγνώστους – σε εκείνον τον στενό, απροστάτευτο χώρο όπου κανείς δεν ξέρει ακόμη ποιος υποτίθεται ότι είσαι. Σε μια μικρή πόλη που κρύβεται στη σκιά των πεύκων του Μέλανα Δρυμού στη Γερμανία, δύο γυναίκες συγκατοικούν σε αυτό τον χώρο για ένα μόνο απόγευμα: η μία, μετέωρη, κουβαλά ένα άγχος που δεν μπορεί να ονομάσει και παραμένει επισκέπτρια στην ίδια της τη ζωή· η άλλη εγκαταλείπει επιτέλους έναν τόπο στον οποίο δεν ανήκε ποτέ πραγματικά, αφού έζησε εκεί μια ολόκληρη ζωή. Αυτό που συντελείται ανά- μεσά τους περνάει γρήγορα από την ανταλ- λαγή σε μια μορφή αναγνώρισης: η αίσθηση, γνώριμη μόνο στους εύθραυστους και τους ξεριζωμένους, ότι ξαφνικά διακρίνεις κάποιον που κινείται στην ίδια ακριβώς συχνότητα. Γυρισμένη σε φιλμ 16mm, σε ένα υλικό γεμάτο κόκκο και ψυχή, η ταινία αφήνεται σε μικρές, ανεπιτήδευτες χειρονομίες –ένα κοινό γεύμα, μια βόλτα χωρίς προορισμό, το απλό γεγονός ότι κάποιος σε βλέπει πραγματικά– και ισχυ- ρίζεται πως αυτές κουβαλούν περισσότερο βάρος απ’ όσο θα μπορούσε ποτέ να κάνει η πλοκή. Το Μεταξύ ύπνου και ονείρου υπαι- νίσσεται, απαλά, ότι το σπίτι δεν ήταν ποτέ ένας τόπος, παρά μόνο η σύντομη, φωτεινή συντροφιά μιας άλλης περιπλανώμενης ψυχής, και τα όνειρα που μας ακολουθούν σιωπηλά πίσω στον κόσμο.